godz. 10 30 - Rejestracja uczestników, poczęstunek

godz. 11 00 - Otwarcie FORUM - Wiesław Kołak - przewodniczący KKWR

godz. 11 20 - 11 50

Sesja I - prowadzenie prof. dr hab. Lesław Pytka

Rodzina miejscem rozwoju, radości, cierpienia, tożsamości …

Istota i fenomen więzi rodzinnych; Społeczne i ekonomiczne skutki przerwanych więzi.

prof. dr hab.

Danuta Waloszek

godz. 11 50 – 13 30

Sesja II - prowadzenie prof. dr hab. Lesław Pytka

Środowiskowe programy pomocy dziecku i rodzinie

1. Najważniejsze dokonania KKWR w XX-leciu - Przegląd jubileuszowy.

Wiesław Kołak - KKWR

2. Przenikanie myśli i rozwiązań organizacyjnych podmiotów publicznych i niepublicznych w warszawskim systemie pomocy dzieciom gorszych szans.

Włodzimierz Paszyński

Wiceprezydent m.st.Warszawy

Monika Jagodzińska TPD Warszawa

3. Środowiskowe Ogniska Wychowawcze – trud tworzenia i satysfakcja z efektów.

Zygmunt Pyszkowski

TPD Szczecin

4. Egzemplifikacja myśli pedagogicznej KKWR w dobrych praktykach programów na rzecz dzieci gorszych szans w okręgu:

• - koszalińskim

• - konińskim

Henryk Zabrocki KKWR Koszalin

Krystyna Chowańska TPD i KKWR Konin

5. Autonomiczne programy pedagogiczne jako uzupełnienie systemu profilaktyki środowiskowej.

Barbara Głowacka - KKWR

6. Inicjatywy KKWR jako odpowiedź na społeczne „znaki czasu”.

Dr hab. Jarosław Utrat Milecki

KKWR

godz. 13 30 - 14 00 Obiad

godz. 14 00 – 14 45

Sesja III DEBATA

Moderator: prof. dr hab. Tadeusz Pilch

„Ratunek dla zagrożonego dzieciństwa! Od deklaracji do realizacji”

Problemy do omówienia podczas DEBATY:

1.  w jaki sposób przezwyciężyć przeszkody utrudniające pełną realizację zadań  ustawowych (ustawa o pomocy społecznej, ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, ustawa kompetencyjna, …)
2. dlaczego wójt, pomimo obowiązku,  nie organizuje placówki wsparcia dziennego;
3. dlaczego pomiędzy standardami placówek opiekuńczo-wychowawczych, a środkami przeznaczonymi na ich prowadzenie istnieje dysproporcja uniemożliwiająca realizację zadań do których zostały powołane;
4. dlaczego, pomimo deklaratywnego doceniania profilaktyki, wciąż na profilaktyczne formy opieki (jak środowiskowe ogniska wychowawcze) przeznacza się stosownie do potrzeb, mniejsze środki, niż na placówki całodobowe i rodzinne formy  opieki; 
5.  wielkie nadzieje rozbudziła w nas możliwość korzystania ze środków UE przeznaczonych na zapobieganie marginalizacji i wykluczeniu społecznemu, w tym wychodzenia z bezrobocia. Tymczasem szkolenia dla bezrobotnych dające konkretne umiejętności, a nawet kwalifikacje – nie zmieniają mentalności uczestników. Bezrobocie i sytuacja w jakiej się znajdują stały nierzadko częścią ich tożsamości, bo zaniedbania są głębokie, a stereotypy silnie utrwalone;  
6. problemem są utrudnienia w edukacji dzieci niepełnosprawnych; zmniejszona dostępność do szkół specjalnych; wysokie opłaty za pobyt w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym; pozbawianie rodziców zasiłków na dzieci umieszczone w placówkach; Pozbawienie subwencji specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych organizujących opiekę dzienną (bez noclegu) nad wychowankami;  
7. pomimo rządowych (samorządowych) deklaracji, przyjętych priorytetów, obowiązkowych wieloletnich lokalnych „strategii” – brak zarówno centralnej, jak i lokalnej polityki zmierzającej do systematycznego, komplementarnego i racjonalnego wspierania rodzin z grupy ryzyka społecznego tych, w  których zaburzone funkcje zagrażają  prawidłowemu rozwojowi wychowujących się w nich dzieci. Wynika stąd, że instytucje władzy nie zapewniając spójnej polityki chroniącej dzieciństwo, sprzyjają naruszaniu podstawowego prawa dziecka do wychowania w rodzinie; 
8. stałe uspołecznianie procesów pomocy społecznej, edukacji, resocjalizacji i innych ciągle jeszcze ma charakter okazjonalny (od konkursu, do konkursu przez kilka miesięcy w roku). Brak jest gotowości ze strony samorządów do wdrażania „dobrych praktyk” jako stałych zleceń, albo zadań realizowanych z inicjatywy podmiotów niepublicznych.  Efektem takich praktyk jest wygaszanie społecznej  energii i marnowanie dorobku, z którego korzystała społeczność lokalna; 
9. w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zostały stworzone podstawy prawne do partnerskiej współpracy administracji publicznej z organizacjami pozarządowymi i mimo wielu dobrych doświadczeń – stale jest zbyt wiele sytuacji, w których owo partnerstwo jest mało widoczne.

Do udziału zaproszono:

• » przedstawicieli ministerstw:

• edukacji narodowej, pracy i polityki społecznej, spraw wewnętrznych i administracji, sprawiedliwości, KG Policji,

• » rzeczników: praw dziecka i praw obywatelskich,
  

• » przedstawicieli organizacji pozarządowych: Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, Zrzeszenia Kuratorów Sądowych, Krajowe- go Komitetu Wychowania Resocjalizującego,

• » pracowników nauki,

• » przedstawicieli samorządów wg zgłoszeń,

• » media (prasa, ogólnopolskie rozgłośnie radiowe, ogólnopol- skie i lokalne stacje TV).

godz. 14 45 – 15 15

Podsumowanie, Rekomendacje FORUM

prof. dr hab. Lesław Pytka

Barbara Głowacka

„Zielone światło dla dzieci gorszych szans; Reaktywacja Środowiskowych OGNISK Wychowawczych!” – Otwarcie kampanii: „Alternatywa 09”

Wiesław Kołak