Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizującego

Historia KKWR


Historia KKWR w pigułce

1987
1987

Rodzi się idea ognisk wychowawczych

W „Przyjacielu Dziecka” ukazuje się artykuł Wiesława Kołaka przedstawiający wizję polegającą na stworzeniu sieci środowiskowych ognisk wychowawczych – placówek o profilu opiekuńczo-wychowawczym i profilaktyczno-resocjalizacyjnym, które miały pracować z dzieckiem w środowisku lokalnym, bez odrywania go od jego rodziny.

1988
1988

Powstanie grupy inicjatywnej oraz założeń działalności

Wiesław Kołak organizuje spotkanie grupy inicjatywnej, z udziałem kilku osób m.in. Leszka Gomółki – ówczesnego prezesa ZG TPD i prof. Lesława Pytki, która opracowuje założenia działalności Krajowego Komitetu Wychowania Resocjalizującego. W tym samym roku podczas obrad plenarnego zebrania Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci zapada uchwała o afiliowaniu KKWR przy ZG TPD. W tym też czasie KKWR, zgodnie z ustaleniami władz TPD i FICE, podejmuje obowiązki Polskiej Sekcji Międzynarodowej Federacji Wspólnot Wychowawczych – FICE.

1989
1989

powstanie pierwszych ognisk

W roku szkolnym 1989/90 powstają pierwsze środowiskowe ogniska wychowawcze TPD w Warszawie i Stołecznym Województwie Warszawskim. Są one szeroko popularyzowane, a do KKWR przyjeżdżają działacze z Łodzi, Poznania, Konina, Koszalina i innych miast w celu zapoznania się z tą inicjatywą.

1990
1990

powołanie ośrodka w Serocku

W 1990 roku, na wniosek KKWR, MEN podejmuje decyzję o powołaniu Ośrodka Opiekuńczo-Wychowawczego w Serocku. Oprócz wakacyjnej akcji wypoczynkowej, prowadzone tam są weekendowe socjoterapeutyczne pobyty dzieci ze środowiskowych ognisk wychowawczych TPD. Po wybudowaniu nowego pawilonu Ośrodek w 2004 roku zostaje przekształcony w Integracyjne Centrum Opieki, Wychowania, Terapii.

1993
1993

działa już 75 ognisk i 3 unikalne programy KKWR

W 1993 roku funkcjonuje już 75 ognisk. Na wniosek KKWR Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmuje decyzję o dofinansowaniu tych placówek przez kuratora oświaty i wychowania, co zapewnia stabilizacje ich działalności. W sprzyjającym klimacie rozpoczynają się prace nad programami „pedagog rodzinny”, „wychowawca podwórkowy”, „przyjaciel dzieci ulicy”. Powstaje Krajowy Ośrodek Metodyczny KKWR.

1994
1994

Klub Dyskusyjny KKWR i działalność wydawnicza

W 1994 roku rozpoczynają się spotkania Klubu Dyskusyjnego KKWR, podczas których omawiane są szczegółowo różne aspekty opieki nad dziećmi. Biorą w nich udział działacze KKWR i TPD oraz innych zapraszanych organizacji, jak również przedstawiciele zainteresowanych instytucji, ministerstw, świata nauki.  Sprawozdania z dyskusji są publikowane początkowo w specjalnym biuletynie, a później w „Naszym ANIMATORZE” wzbogaconym o artykuły, wywiady, reportaże. Od początku istnienia KKWR wychodzi również pismo „Ognisko” – ciekawa kronika wydarzeń i problemów związanych z działalnością ognisk. Pismo redagują dzieci i młodzież ze środowiskowych ognisk wychowawczych, pod kierunkiem Józefa Nowaka. Równocześnie zaczyna ukazywać się pismo naukowe pt. „Opieka – Wychowanie – Terapia”, którego redaktorem naczelnym jest do dziś prof. Lesław Pytka.

1996
1996

Forum Przyjaciół Dzieci Ulicy

W 1996 roku zorganizowane zostaje w Koninie pierwsze Forum Przyjaciół Dzieci Ulicy. Następne odbywają się w Warszawie. Podczas II Forum (międzynarodowego z udziałem delegatów z 9 państw) przyjęto polską definicję dzieci ulicy.

Upowszechnia się hasło „Zróbmy wszystko, aby dzieci wychowywały się w rodzinach własnych”, będące ważnym przesłaniem działalności KKWR.

Powołane zostaje Centrum Działalności Charytatywnej organizujące początkowo pomoc powodzianom, następnie dary rzeczowe dla dzieci biednych, głównie ze środowiskowych ognisk wychowawczych TPD.

1997
1997

Dzień Ogniskowicza

W porozumieniu z FICE postanowiono obchodzić co roku 21. marca Święto Dzieci Ulicy, które jednak nie zostało zaaprobowane przez wychowanków ognisk, wobec czego ustanowiono dla nich Dzień Ogniskowicza – święto kilkunastu tysięcy wychowanków tych placówek, podczas którego organizowane są festyny, imprezy kulturalne, sportowe, turystyczne, dyskoteki, spotkania z władzami wszystkich szczebli itp. Ustanowiono Godność „Przyjaciel Dzieci Ulicy” oraz Medal Pamiątkowy „Przyjaciel Dzieci Ulicy”.

1999
1999

Zmiana finansowania skutkująca spadkiem jakości działania ognisk

Lata 1999–2005: po 15 latach działalności dorobek KKWR, czyli ogólnopolska sieć środowiskowych ognisk wychowawczych, zagrożony jest likwidacją, bowiem po wprowadzeniu reformy administracyjnej finansowanie ognisk zostało przekazane z kuratorium oświaty w gestię starostw bez zabezpieczenia wystarczających środków finansowych na ich prowadzenie. Coraz mniejsze środki przeznaczane przez budżet państwa i samorządy spowodowały, że ogniska przestały realizować swoją funkcję profilaktyczno-resocjalizacyjną, stając się w dużej mierze przechowalniami dla dzieci. Zmniejsza się również liczba tych placówek: jeszcze niedawno było ich około 330 w kraju, teraz jest 270. Sytuacja ta określa plan działania na najbliższe lata: trzeba odbudować wybitnie efektywny system profilaktyczno-resocjalizacyjny KKWR oraz nadać mu nowa dynamikę, odpowiednio do wyzwań XXI wieku i obecności Polski w Unii Europejskiej.


Podziel się